30/03 2005

Jæja, búin að fara heim og svo aftur heim. Þetta var mjög góð ferð og vil ég byrja á því að þakka fyrir okkur til allra þeirra sem að gáfu okkur mat og húsaskjól.

En nú er maður komin heim aftur og byrjaður aftur í rútínunni sinni og ég er búin að vera með orkusprautu í rassinum frá því ég kom heim í dag. Aldrei þessu vant. Ætla nú ekki að telja upp hvað ég er búin að gera en ég get nú sagt ykkur þó að ég eldaði mér bjúga í matinn, þar sem að Timo er nú á kvöldvakt. Það er bara of gott, en djöfull var þetta feitt bjúga, altså fituinnihaldið í því. Ég held að ég þurfi ansi marga kílómetra til að hlaupa þessu af mér. En ekki nóg með á ná sér í nokkur kíló með að éta bjúga þá bakaði ég líka.

Hérna er mynd af því sem að ég bakaði í dag. Ekkert tilefni, bara að leika mér

Ekki flott?

Ég er annars mjög góð í að lesa vitlaust á uppskriftirnar þegar ég er að baka og læt kanski liter af mjólk í degið þegar það átti bara að vera 1 desilíter, en svona getur það nú farið.

Ég fór svo í karate í gær, hjólaði meira að segja, ekki veitti þó af, belgurinn er allur að þenjast út.

Smá pása, ætla að ná mér í köku....... komin aftur

Annars alveg að koma vor í Danmörku, spáð 15 gráðum næstu daga og sól. Maður er alveg óður í að fara í garðinn og að gera veröndina fína, en reikna med að vera í því um helgina.

Já, gott fólk. Vonandi hafiði það gott á Íslandinu og ef ekki, flytjið þá bara hingað til mín í Horsens. Ódýrt húsnæði og alltaf kökur á borðstólum hér.

Kveðja,

Ragna sem verður óðum feitari með þessu áframhaldi

16/03 2005

Styttist óðum í ferðalag til Íslands. Ég er alltaf eins og taugahrúga þegar ég er að fara í flug. Ekki það að ég sé flughrædd heldur er ég alltaf skíthrædd að missa af flugvélinni.

Ég hef fengið eitthvað vægt tilfelli af OCD, obsessive compulsive disorder, i desember 1998 er ég átti að taka flug frá London til Árósa í Danmörku.

Ég hafði farið í helgarferð til London til að hitta tvær fyrrverandi vinnufélaga mína frá Flugleiðum, sem er allt önnur saga að segja frá, en allavegna þá vorum við staðráðnar í því að við yrðum að taka einn sightseeing túr á sunnudeginum, sem var einnig dagurinn sem að við áttum að fara heim, þó ekki fyrr en um kveldið og átti ég að fara ca. klukkutíma fyrr í loftið en stelpurnar.

Það var sko nægur tími til að fara í sightseeing sem að við gerum. Þetta var um miðjan desember og mikil örtröð í borginni á þessum tíma og traffíkin eftir því. Sightseeing túrinn fór líka að taka alllangan tíma og þegar klukkan var að verða ca 17:00 fór mér ekki að standa á sama. Það tekur jú einnig tíma að koma sér til Heathrow og við áttum eftir að fara aftur upp á hótel til að ná í farangurinn okkar.

Við sitjum í strætóinum og ég er alveg að fara að panikka yfir hvað þetta tekur langan tíma og stelpurnar alveg sallarólegar. Stoppar ekki bílstjórinn strætóinn einhversstaðar inni í miðri borginni og fer bara að spjalla við einhvern gaur í heillangann tíma. Loksins mönum við okkur upp í að fara til bílstjórans og spyrja hvenær við munum halda áfram því að við eigum að fara í flug frá heathrow klukkan 20:00. Hann leit bara undrandi á okkur og spurði hvert við þyrftum að fara og að þá yrði hann að fara af stað núna ef að það ætti að vera sjéns að ná flugvélinni.

Við hlaupum upp á hótel og náum í dótið okkar, þegar við loksins komum það nálegt hótelinu,  og þar á eftir niður í undergroundið  í stresskasti, til að fara til heathrow og hoppum bara upp í næstu lest sem að kemur. Það náum við að kasta öndinni örlítið þar til að ég heyri að það eru einhverjir að tala um okkur og að þessi lest færi ekki til heathrow. Shit, út úr lestinni á næstu stoppustöð þar sem að sem rétta lestin stoppaði sem betur fer mjög fljótt á. Ég var orðin ein taugahrúga og leist ekkert á blikuna en stelpurnar ennþá rólegar yfir þessu enda höfðu þær klukkutíma meir en ég. Mig minnir að það hafi verið ca klukkutími þangað til ég átti að fara í loftið og ég í lestinni. Ég ætti að vera að tjékka inn á þessum tíma.

Ég hleyp eins og geðsjúklingur út úr lestinni til að reyna að ná blessuðu vélinni þegar við komum á áfangastað. Sem betur fer ekki með neinn farangur nema handfarangur, sem var fullur af kókómjólk.

Ég var nýflutt til Danmerkur á þessum tíma og saknaði íslensku kókómjólkurinnar afar mikið, og bað stelpurnar um að taka smá kókomjólk með fyrir mig.

Þegar ég kem að innrituninni þá er auðvitað búið að loka enda var klukkan bröttför. Konan greinilega vön svona histeríku liði og leist ekkert á mig þegar að ég kem þarna æðandi að borðinu, gráti næst og spyr hvort að ég nái vélinni. Fyrsta sem að hún sagði var "Gleymdu því" og þá ætlaði heimurinn minn að hrynja. Ég grátbað hana um að redda mér sem að hún svo gerði og fékk ég standby sæti í vél til Kaupmannahafnar. En ekki nóg með það að ég hafi misst af minni vél heldur þá var ég líka næstum búin að missa af Kbh vélinni því ég var orðin svo rugluð að ég vissi ekki einu sinni hvað hugtakið tími þýddi og fór bara e-ð að æða um flughöfnina. Loksins fattaði ég að það var heldur ekki svo langt í að þessi vél færi í loftið og þaut ég af stað til að ná henni og ég held að seinkun hafði verið því að þakka að ég hafi náð henni.

Heathrow er altsa ekki lítill flugvöllur, takk, og ég sem að hef aldrei verið þekkt fyrir mína hlaupa hæfileika finn þetta loksins og hendi miðanum í konuna sem að sá um þetta þarna og settist svo niður móð og rauð í hausnum eins og karfi, og beið og vonaði að ég kæmist með.

Þetta endaði þó vel því að ég fékk sæti í vélina og fór til Kóngsins Köben, og þá tók önnur ævintýraferð við þegar ég átti að taka lestina heim til Horsens.

Þannig að núna er ég alltaf mætt ca 3 tímum áður en vélin á að fara í loftið. Ef eitthvað kæmi upp á. En það kemur í ljós á föstudagskveldið hvort við erum með eða hvort við höfum misst af vélinni.  

12/03 2005

Ja, undir vika þangað til við lendum á skerinu og er manni farið að hlakka all mikið til að hitta familiu og gömlu góðu vinina. Þangað til gengur lífið bara sinn vanagang hér í Mörkinni. Ekkert nýtt svo sem, einhver leti í manni þessa helgina. Fórum þó í bæinn í dag til að kaupa fermingargjöf fyrir frænda minn... hmmm..  hvað ætli við höfum keypt og svo fór ég með jakka í hreinsun og fékk sjokk þegar ég fékk að vita prísinn, 148 krónur. Það er dýrara en jakkinn, ég keypti hann á 100 kall. Svo eru svona jakkar til sölu i öllum þessum stórmörkuðum fyrir 200 kall.... bilun. Nískan alltaf að koma upp í manni. Ég tala altså í dönskum krónum hér. Svo vorum við að fá agalega skemmtilegan reikning upp á 2800 kall út af "miljøafgift" fyrir vatn bara fyrir desember mánuð. En það er nú lengri saga að segja frá því, en í stuttu máli fór e-ð í köku þegar við lásum af vatnsmælinum þegar við tókum við húsinu þannig að þegar við áttum að skila inn vatnsmagni í januar þá kom í ljós að við áttum að hafa eytt 78 kúbikmetrum á einum mánuði, sem er alveg helvíti mikið og alveg út í hött. Við höfum fylgst náið með mælinum síðan og notum við ca 5 kubikmetra á mánuði. Fyrrerandi eigendur vilja ekkert viðurkenna mistök í þessu máli og stöndum við uppi með þennan súra reikning og ekkert hægt að gera.

"En pyt med det....þetta eru bara peningar...." sagði litli nískupúkinn. Timo fær bara að sitja við tölvuna og sjá um að borga hann því annars verða bara svitaköst og andateppa hjá mér ef að ég  á að gera það.

Ja, við erum alveg að verða veik eftir að fá okkur hund og kött en það verður að bíða þangað til í júni eða júlí því að við verðum að vera í fríi.

Jæja, gott fólk. Sjáumst eftir 6 daga. Hafið það gott þangað til.  

06/05 2005 Sun.

Hæ hó.

Hvað er að frétta? Bara allt fínt. Er bara í rólegheitum núna á sunnudagskveldi eftir góða helgi. Kristrún vinkona mín kíkti til í heimsókn til okkar hér i Horsens yfir helgina og fórum við saman að djamma á föstudagskveldið. Alveg frábært kvöld og geggjað að hitta hana aftur. Ég og Timo lékum svo barnapíu aftur i gær og i þetta skipti var það Nikoline sem að svaf hjá okkur, en síðustu helgi vorum við að passa Jón Smára, son Hönnu og Gauja. Ég veit ekki hvort fólk er að reyna að segja okkur e-ð... hmmm...

Nikoline er 2 og hálfs árs og er bara fyndin og sæt. Hún sat hjá mér á meðan ég var að tala í símann á íslensku og hún starði bara á mig og vissi auðvitað ekkert hvað ég var að babla.

Jæja, ekkert merkilegt annars að gerast hérna, bara skítakuldi hérna i Danmörku og vinna á morgunn.

Sjáumst eftir 12 daga.